Thursday, July 7, 2011

മരണ വീട് .. ( കവിത )

മരണ വീട് .. ( കവിത )


ദുഃഖം അണ പൊട്ടുകയാണ്
മക്കളും പേരമക്കളും നെഞ്ചില്‍
കൈ തല്ലിയാര്‍ത്തു കരയുന്നു

അച്ഛന്, മുത്തച്ഛനു
പോയ കാലത്തിലൊന്നും സ്വസ്ഥത
യൊട്ടും കൊടുത്തില്ലയെന്നോര്‍ത്തു
മനസ്സിലെ വിങ്ങലൊരു തേങ്ങലായി
പിന്നെ യതൊരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലും

കൊടിയിലക്കീറില്‍ ഒരു പിടിയുണക്കലരി
അതിന്‍ നടുവില്‍ പാതികീറിയ തേങ്ങ
യതില്‍ നെയ്‌ ത്തിരി കത്തി ജ്വലിക്കുന്നു
സാമ്രാണി, രാമച്ചം , ചന്ദനത്തിരി
ധൂപമാകെ പടരുന്നൂ മുറിയില്‍
കുളിപ്പിച്ചീറനാക്കി വെള്ളതുണി കൊണ്ടു

പുതപ്പിച്ചുവച്ഛനെ യാരോ
അച്ഛനുറങ്ങുകയാണ് ഇനിയൊരിക്കലു
മുണരേണ്ടതില്ലെന്നൊരു വാശിയുണ്ടതില്‍
എങ്കിലുമൊരു ചിരി ബാക്കി വെച്ചുവച്ഛനാ മുഖത്തു

ഈക്കണ്ട ദൂരമൊക്കെ താണ്ടിയില്ലേ
വെട്ടിപിടിച്ചതെല്ലാം കൈവിട്ടു പോയില്ലേ
അവസാനമീയാത്രയില്‍ കൊണ്ടു പോകുവാന്‍
കയ്യിലൊന്നുമില്ലല്ലയെന്നോര്‍ത്തൂ ചിരിച്ചു.,

ബന്ധങ്ങള്‍ ബന്ധനങ്ങള്‍ക്കവസാന
ശ്വാസം വരെയായുസ്സെന്നോര്‍ത്തു ചിരിച്ചു
അല്ലെങ്കിലതു തന്നപദാനങ്ങള്‍
ചൊല്ലുന്നതു കേട്ടു ചിരിച്ചതുമാവാം

ജിവിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ തെറ്റു
കുറ്റങ്ങളില്ലാത്ത മനുഷ്യരുണ്ടോ
യീലോകത്ത് ജിവിച്ചതെന്നുമാവമതു.

No comments:

Post a Comment